چرا بیشتر معامله‌گران ضرر می‌کنند

مشکل دانش نیست

تقریباً همه می‌دانند باید حد ضرر بگذارند، اندازه را کنترل کنند و با اهرم بالا معامله نکنند. با این حال همان‌ها حد ضرر را برمی‌دارند، پوزیشن را بزرگ می‌کنند و اهرم بالا می‌برند.

دلیلش این است که این تصمیم‌ها در لحظه‌ای گرفته می‌شوند که ضرر روی صفحه قرمز است و مغز دنبال راهی برای نپذیرفتن آن می‌گردد.

چهار الگویی که تکرار می‌شوند

1. برداشتن حد ضرر. «الان برمی‌گردد.» گاهی برمی‌گردد — و همان دفعاتی که برمی‌گردد، این عادت را تقویت می‌کند تا روزی که برنمی‌گردد.
2. بزرگ کردن پوزیشن بعد از چند برد. چند برد پیاپی حس مهارت می‌دهد، در حالی که در نمونه‌ی کوچک، شانس و مهارت از هم قابل تفکیک نیستند.
3. معامله برای جبران. بعد از یک ضرر بزرگ، معامله‌ی بعدی دیگر بر اساس تحلیل نیست؛ بر اساس نیاز به جبران است.
4. معامله‌ی پرتکرار. هر معامله کارمزد و اسلیپیج دارد. صد معامله‌ی کوچک می‌تواند بی‌سروصدا سهم بزرگی از حساب را ببرد.

ریاضیِ ساده‌ای که همه‌چیز را توضیح می‌دهد

فرض کنید نرخ برد شما ۵۰ درصد باشد — یعنی نه بهتر و نه بدتر از شانس. اگر سودهایتان به‌طور متوسط از ضررهایتان بزرگ‌تر باشند، سودده هستید. اگر کوچک‌تر باشند، نیستید.

مشکل اینجاست که رفتار طبیعی انسان دقیقاً برعکس این است: سودهای کوچک را زود می‌گیریم (چون خوشایند است) و ضررها را نگه می‌داریم (چون پذیرفتنش سخت است). نتیجه، سودهای کوچک و ضررهای بزرگ.

تنها دفاعی که کار می‌کند

تصمیم گرفتن پیش از لحظه. عملاً یعنی سه کار:

• حد ضرر و حد سود را قبل از ورود تعیین کنید و در سفارش ثبت کنید، نه در ذهنتان.
• اندازه‌ی موقعیت را از قبل حساب کنید، نه در لحظه‌ی هیجان.
• از سفارش محدود استفاده کنید تا قیمت ورودتان را وقتی آرام هستید انتخاب کنید.

چرا تمرین با پول مجازی کمک می‌کند — و کجا کمک نمی‌کند

محیط تمرین به شما اجازه می‌دهد مکانیک را یاد بگیرید: ببینید لیکوییدیشن چطور می‌آید، حد ضرر چطور نجاتتان می‌دهد، کارمزد چقدر می‌خورد.

اما یک چیز را نمی‌تواند شبیه‌سازی کند: فشار روانی از دست دادن پول واقعی. این را صریح می‌گوییم چون خلافش، شما را برای بازار واقعی بیش از حد مطمئن می‌کند.